Početak savremene poljoprivredne proizvodnje i prekretnicu u razvoju vinogradarstva i vinarstva označila je inicijativa Izvršnog vijeća, tadašnje Vlade Crne Gore, na čijem čelu je bio Đoko Pajković, vizionar crnogorskog poljoprivrednog razvoja, o spajanju poljoprivrednih dobara koja su početkom ’60-tih formirana na području Titograda, Danilovgrada i Virpazara u poljoprivredni kombinat, koji će kasnije dobiti ime Agrokombinat „13.jul“.

Stručna komisija sačinila je elaborat na osnovu kojeg je Izvršno vijeće Crne Gore, 13.decembra 1963.godine, donijelo odluku da četiri, do tada zasebna poljoprivredna dobra integriše u Poljoprivredno-industrijaski kombinat (PIK) sa sjedištem u Titogradu, danasnjoj Podgorici.

Potvrdilo se da je ta ideja otvorila put uspjehu savremene poljoprivredne proizvodnje u Crnoj Gori, čiji kontinuitet i razvoj danas nose „Plantaže“, nastale u okviru „Agrokombinata“.

Od formiranja Poljoprivredno-industrijskog kombinata, vinogradarsko-vinarska i voćarska proizvodnja organizovana je kao posebna cjelina „Vino-voće produkt“, da bi od 1965.godine, kada je PIK transformisan u Agrokombinat „13.jul“, taj segment proizvodnje bio preimenovan u „Plantaže“, koje su od početka imale vodeću poziciju u svim fazama poslovnog sistema „13.jul“.

Nakon nekoliko uspješnih razvojnih etapa, u posljednjoj deceniji prošlog vijeka, Agrokombinat „13.jul“ prolazi kroz krizu, gubi ona pravna, ekonomska i razvojna obilježja po kojima je bio decenijama prepoznatljiv u bivšoj Jugoslaviji i van njenih granica.

„Plantaže“ su uspjele ne samo da prevaziđu krizni period, održe proizvodnju i ekonomsku kondiciju, već u značajnoj mjeri unaprijede djelatnost.